Piękno wszędzie

Piękno wszędzie, spalam się w tym pięknie.
Piórko ostatnie niech już spłonie, proszę,
chylę czoło, gotowa uklęknę:
wylej na mnie rosę. Nieświadomości!

Oczyść mi umysł i komórki szare,
tworzyć mogłabym z wielkim zapałem,
jak nieduzi, nie mający pojęcia,
jak Ci szczęśliwi do końców końca.

pragnienie

w sercu
twojego serca
dotykam
chcę

pod kołdrą
twojego spojrzenia
leżę
śnię

szukając szczęścia

od dziurki do dziurki
szukałam klucza
zgasło szczęście rozpuściły się popędy
już na zawsze
zostały przerwy